کلام تنهایی

X

کلام تنهایی

هیچ


	درد،به همین سادگی به گردابی گرم سقوط می کنی به گریه دچاری و سکوتی به دستان ذربه ای آرام -سنگینی نماز را زیر سکوت سخت باتوم سجده می کنی- و تو را اشکی هدیه می دهد برادرت به شریان درد آغاز نمکین بازداشت٬ زنده به گوری دیدگان. شرم سلام بر پدر سایه ای بر حجاب مادر که چشم فروبستنی و خونی است. درودباد گوسفند را که به اسلام گرایید و حسین را سر برید در جوار قتلگاه خود. (این متن٬ساده و بی آرایش نوشته شده است همچون درد.و قابل ذکر است که گوسفند اشاره به جاهلانی دارد که اسلام را با فهم گوسفندیشان بر سر می کوبند.زنده باد آزادی) \|+\| نوشته شده توسط حمیدرضا در پنجشنبه 10 دی1388 \|


	آنگاه که قدم رو های پوتین ات٬مرا جنبشی در سینه بود آنگاه که آن تشویش لرزان را به سر می چرخاندی آنگاه٬که ناگاه٬دست بر دهانم نهادی تا خفته بری مرا آنگاه که همراه لرزانم به طعنه ای تسلیم شد آنگاه که مرا جان به دردی آکند آنگاه که آزادی جز صدایی خاموش در غوغایی سرد بود آنگاه که مرا٬ای همکلاسی دیرین٬به ضربتی با زمین هم آغوش کردی من به دودی٬اشک را راه می بستم. ۱۳آبان ماه ۱۳۸۸ (حمیدرضا) \|+\| نوشته شده توسط حمیدرضا در پنجشنبه 10 دی1388 \|


	الهه دستان شهوتم تورا به تاریکی در جست و جوست. بستر را به تهی خواب کرده ای. آه٬الهه جنبش بی انکار نشانه ها تنهایی ام را باز به یاد آرد. تورا تنها نامی بر گوشه ی بالا دست کرده ام آه الهه٬ تورا آرزویی دور بهر ٬امید کرده ام. آه ٬ الهه الهه الهه الهه تن پوش چرکین ام به یادت عریان تن می شود -بغضی مدام- ساعت تکرار را به هفتمین هفت از پس دنگ دنگ های بی شرم به چشم فرو بند!!! آه٬ای الهه ی فریاد ها سختی جانم تورا بستری بود شایسته و بکر! مجالی کاشکی! کدامین.... (آبان) تهران-۱۷/آذرماه/۱۳۸۸ \|+\| نوشته شده توسط حمیدرضا در پنجشنبه 26 آذر1388 \|


	صبحدم چراغی به کوه اندرون است گویی که آتشین خون درون اش بیرون را در نظاره است. مه را به دامن دارد کوه -پاسدار گنجینه سالیانش - سرد و استوار لحظه ی جاودانه برخورد وجود نسل هاست٬ بی پیرایه و غش. سرد و گیرا چون چشمان زمین بر زوال گران پاره تن اش. (آبان) کرج-آذرماه \|+\| نوشته شده توسط حمیدرضا در پنجشنبه 12 آذر1388 \|


	آنگاه که هیچ نداشتیم آنگاه که قدم رو های پوتین ات٬مرا جنبشی در سینه بود آنگاه که آن تشویش لرزان را به سر می چرخاندی آنگاه٬که ناگاه٬دست بر دهانم نهادی تا خفته بری مرا آنگاه که همراه لرزانم به طعنه ای تسلیم شد آنگاه که مرا جان به دردی آکند آنگاه که آزادی جز صدایی خاموش در غوغایی سرد بود آنگاه که مرا٬ای همکلاسی دیرین٬به ضربتی با زمین هم آغوش کردی من به دودی٬اشک را راه می بستم. ۱۳آبان ماه ۱۳۸۸ (حمیدرضا) به مناسبت درگیری ۱۳ آبان میان مردم و بیدادگری \|+\| نوشته شده توسط حمیدرضا در پنجشنبه 14 آبان1388 \|


	تجربه 2 به آن زمان که به دیباچه گریز تنها من خواب را مجالی ندادم یکی صدا سر درون آورد: (لذت ات آهی است بر شیشه رویاهامان پرش بال و پرت به جان سرمایی است. نه به "آن"که پرواز پریدن به فرا دیده مان جنبش اندامی است که تن خواب به تن کرده بی روزنمان تن به تن می ساید!!) \|+\| نوشته شده توسط حمیدرضا در پنجشنبه 7 آبان1388 \|


	و روزی دگر دگر بار این سپید پاره سرد را جان به نیشی خنداند و امید سرخین دست بر بازو دگر با بر آستین دروغین کلامان رنگین را که به لرزشی دشنامی بدل کرده خواهند تنید زخم می دوخت و من تن را آهسته خواستم تا به گنگ داستانی در پس چشم ذهن را به کلام بلند مرگ پایانی دهم. آویخته دشنه و شمشیری که به هیچ خون اش نیامیخته دگر از ستیز یادی نیست. بی گمان سرای را کلام بی انتهای بی تکرار هزیان ها به ستوه خزانده است تا لذیذ شوکران جام مرگ جامه کرده را به سرخطی از این بند به خطی دگر پایان دهم. که من از خویشتن تنها نگون بختی اعصلر سکوت را به جان دیدم. و خفتن همسایگان را به روشنی خانه خود. مرا آرامش و تن پاره امیدم ضیافت را شایسته نیست. و تنها آنگاه که به لبخندی مرا دلتنگ نبودن های سالیان دور می کردی دوست داشتن را به سینه نوشاندم و نگاهت را که تهی از هم " همه" بود تنها من به جان منظر بودم. مرا نابهنگام های دیگر بار کنون دوردست غمناکی ارمغان آورده. مرا بی توام خالی است بر شلوغی اطاق. حال که تورا شوق سفر تنها در سر حال که تورا بی من یادی خاموش در سر حال که مرا بیمی خوانده در سر حال آنکه می بینم که چکونه گفتارهای کماکان گذشته را به یاد دفن می کنید آنگونه که گویی زمین را از مرگشان هیچ خراش بر تن نیست. به اجبار بود... تا آنگونه زیستن را که تو خوش داری خوش دارم. کوتاه زمانی بود مرا اجبار زنجیر به پای نبود نه ز تن خشنود نه ز خود بی خود. در این آشفته بوم ایستاده - سه پایه را تنگنای لرزانی فرود آمد - شمه ای سپید سیاه بنفش به درازا شب او معنای پایانی بخشید. سپیده دمان به گریه بر خاک شدم منفور و خیره دشنه را غسل زان رو که تن را نقشی از طلوع نشانم. و یاد را خاطره ای جاودانه بدل کنم. ناگاه بی هیچ وسوسه آنگاه که تورا فکری مجال خفتن بود و با آخرین دیدار تکرار منظر و دوردست را وصال می داد من در میانه افسوس و امید به نوری تن دردادم و بی فروغ رنگ پذیرفتم و بی فروغ رنگ پذیرفتیم. (حمیدرضا) 13تا 20/مهرماه/1388 \|+\| نوشته شده توسط حمیدرضا در سه شنبه 21 مهر1388 \|


	سکوت انعکاس تیغ به اعتکاف اجساد. هزاران غرب که طلوعی را پایان آغاز بودند و دیگرها... کلامتان را به جان پذیرا بودم و کلامم را به " آن " سپردید!! کسر تعبیر ناخودآگاه های مسلک بودن ذهن. به گمشده ای روی به دیوار افق های پر روزنه خواهم ماند. من به سکوت خود تن دادم تا به آوازی برآیم!! (حمیدرضا) \|+\| نوشته شده توسط حمیدرضا در شنبه 4 مهر1388 \|


	من و تو،هیچ اگرم دیگر توان قلم در دست نیست اگرت صدای شنفتن"جان بدرود گفتن"در کف نیست مرا بی خود از خویشتن خوان که ندای زمان را به گوش جان٬نه که به ادراک آزادی سپردم تا به اندیشه های سرد و سبز معنا گیرم تورا دیگر مرا یاد در خاطره ای نیست مرا دیگر امیدی به آرزویی نیست. (حمیدرضا) \|+\| نوشته شده توسط حمیدرضا در پنجشنبه 2 مهر1388 \|


	قصه نگاهی٬خنده ای شادی کودکی٬ دزدانه شیطنکی کوتاه٬ خوابش پایان است!! (حمیدرضا) \|+\| نوشته شده توسط حمیدرضا در یکشنبه 29 شهریور1388 \|


	شاخه ای که برگی فریاد فریاد فریاد کنون ٬ بنشسته در کمینگاه دوران خود یادواره بر درخت سکوت می کنم!! مرا فریاد٬نشانی بود زمانی مگر نه که مارا گلو خفتگان چشم بر زمین دوخته میخواستید٬ نکوهش را چه روا دارید؟ کدامین باغبان گلی٬برگی٬که یکی خشکیده شاخه را تبر زند؟ من که به خود پیچیدم من که تو در تو زمان را٬ به دست نبشته ای کشتم من که به تیغی٬من که به آتشی من که نابهنگام سرودی ناموزون٬بی آوا بودم اکنونم به نگاهی نیست امید که به خود سخت نوشتم جان را: "بودنت٬ کذب بودن دوران است." که به خود سخت نوشتم جان را: "بودنت زخمی است٬ بودنت انکار مجال (بودن) است..." (حمیدرضا) \|+\| نوشته شده توسط حمیدرضا در سه شنبه 17 شهریور1388 \|


	آن بودم و این شدم تورا دیگر صدایی نیامد برون تورا دیگر نگاهی بر چشم نبود نه گرما نه سودا٬ تورا خون بود آکنده. و من در تلاطم چگونگی بودن ها تنها به نگاهی غربت خویش را٬نه به اشکی نه به فریادی نه به دستی!! من به آهی غربت را تن در دادم من به دودی ناخواسته٬ سر بر آورده از کنجکاوی درون. من به هیچ تن در دادم که خم روزگار بر گوشه چشم من افتاد٬ که مرا روزگار از قلم انداخت و چه خوش بود نیستی دستانم٬ آنگاه که زندانی شرم درونت بودند و من از مرگ توام راه به هیچ ندیدم مرا دیگر نبودی مرا بادی بود پیرامون مرا دنیا همان دود بود و لیوان واژگون. من آنگاه که گفتی نمی دانم ٬هزاران بار به مرگ آشناتر بودم. مرا دیگر توان در دست نیست. چگونه به شعری... (حمیدرضا) \|+\| نوشته شده توسط حمیدرضا در جمعه 13 شهریور1388 \|


	پایان تکرارها خدایی آنسوی نرده٬ هست.......نیست.......هست.....نیست... . تنهایی دیوار به پیچکی٬ نیست٬نیست٬نیست... و مرا اشک٬تکراری که نیست٬نیست٬نیست... . کاش به اشک واره تقدیسی خواب می بودم. کاش به نکوهیده احساسی٬بیگانه و افسوس که بودنم بود و نبودی بود. مرا بی توام خوشتر، پس به سکون اندام ترک بودنت خواهم کرد بدرود! (حمیدرضا) \|+\| نوشته شده توسط حمیدرضا در چهارشنبه 11 شهریور1388 \|


	سحر به بانگ زحمت و جنون ز خواب ناز چشم باز می کنم. کنار تخت چاشت حاظر است -بیات وهن و مغز خر- به عادت همیشه دست سوی آن دراز می کنم. تمام روز را پکر به کار هضم چاشتی چنین غروب می کنم، شب از شگفت این که فکر باز روشن است به کور چشمی حسود لمس چوب میکنم. (احمد شاملو) \|+\| نوشته شده توسط حمیدرضا در دوشنبه 9 شهریور1388 \|


	دست زی دست نمی رسد که سد سفاهتی سیمانی در میان است: (( ما )) در ذهن ات می گذرد(( آنها))بر زبان ات نگران و ترس مرده چون دهن بگشایی! کابوس ات آشفته تر باد! باشد که چون از خواب برآیی تعبیرش را تدبیری کنی. (احمد شاملو) \|+\| نوشته شده توسط حمیدرضا در یکشنبه 8 شهریور1388 \|


	به فریادی خراشنده بر بام ظلمت بیمار کودکی تکبیر می گوید گرسنه روسبی یی می گرید آلوده دامنی از پیروزی برده گان دلیر سخن می گوید لجه ی قطران و قیر بی کرانه نیست سنگین گذر است. روز اما پایدار نماند نیز که خورشید چراغ گذرگاه ظلماتی دیگر است: بر بام ظلمت بیمار آنکه کسوف را تکبیر می کشد نوزادی بی سر است. و زمزمه ما هرگز آخرین سرود نیست هر چند بارها دعای پیش از مرگ بوده است. (احمد شاملو) \|+\| نوشته شده توسط حمیدرضا در پنجشنبه 5 شهریور1388 \|


	نهالکان را آتش مزنید٬ دوستداران را دشمن نکنید٬ مرا همچون دشمنی بسوزانید. نگریید ای به پا خواسته گان خسته٬ نگریید بی انتها٬ مرا به انتها بگریید. (حمیدرضا) \|+\| نوشته شده توسط حمیدرضا در دوشنبه 2 شهریور1388 \|


	باز هم من مرا دیگر بودنی سزاوار بودن بود که نبودن را به هر زبان خوانم. به لطافت دستی ، محروم به نگاه و نگاهی، مردود و من،تنها من ،مرا باز توانم شناخت آنگاه که آیینه را برابرم. و من،تنها من، به وجود خود انکار تن پوشیدم آنگاه که به شبی هفت جامه دریدم. هوا گرم بود. (حمیدرضا) \|+\| نوشته شده توسط حمیدرضا در دوشنبه 2 شهریور1388 \|


	باد درودتان را باشد که بادی سرودتان را باشد که بادی و مرا که بی استخاره ام توان نوشتن بود رفتی باشد که بادش خاطره ای را دزد. (حمیدرضا) \|+\| نوشته شده توسط حمیدرضا در دوشنبه 2 شهریور1388 \|


	اندیشیدن در سکوت. آن که می اندیشد به ناچار دم فرو می بندد اما آن گاه که زمانه زخم خورده و معصوم به شهادت اش طلبد به هزاران زبان سخن خواهد گفت. (اجمد شاملو) \|+\| نوشته شده توسط حمیدرضا در دوشنبه 2 شهریور1388 \|


	نام نمی خواستم نام چنگیز را بدانم نمی خواستم نام نادر را بدانم نام شاهان را محمد خواجه و تیمور لنگ، نام خفت دهنده گان را نمی خواستم و خفت چشنده گان را. می خواستم نام تو را بدانم. و تنها نامی را که می خواستم ندانستم. (احمد شاملو) \|+\| نوشته شده توسط حمیدرضا در دوشنبه 2 شهریور1388 \|


	جنون جنون را سخت به دندان اسارت کشیدم. جنون را خطی نیست!! (حمیدرضا) \|+\| نوشته شده توسط حمیدرضا در یکشنبه 1 شهریور1388 \|


	مرا خود بودنی هست مرا بی من به توازن ادراک توانی نیست که به خود پیچیدن را نهالی نیست پیچکی نوری٬باغبانی که به ایجاز بودنم خود شد و مرا هیچ توان و مرا هیچ نبود (حمیدرضا) \|+\| نوشته شده توسط حمیدرضا در یکشنبه 1 شهریور1388 \|


	... <<-جهان را که آفرید؟>> <<-جهان را؟ من آفریدم! به جز آن که چون من اش انگشتان معجزه گر باشد که را توان آفرینش این است؟ جهان را من آفریدم>> <<-جهان را چه گونه آفریدی؟>> <<-چگونه؟ به لطف کودکانه اعجاز! به جز آن که رویتی چو من اش باشد (تعادل ظریف یکی ناممکن در ذروه ی امکان) که را طاقت پاسخ گفتن این است؟ به کرشمه دست برآورده جهان را به الگوی خویش بریده ام>> مرا اما محرابی نیست، که پرستش من همه <<برخوردار بودن>>است. مرا بر محرابی کتابی نیست، که زبان من همه <<امکان سرودن>>است. مرا بر آسمان و زمین قرار نیست چرا که مرا منیٌتی در کار نیست: نه من ام من. به زبان تو سخن می گویم و در تو می گذرم. فرصتی تپنده ام در فاصله ی میلاد و مرگ تا معجزه را امکان عشوه بر دوام ماند. (احمد شاملو) \|+\| نوشته شده توسط حمیدرضا در یکشنبه 1 شهریور1388 \|


	ترانه اشک و آفتاب -دریا دریا چه ت اوفتاد که گریستی؟ -تاریک ترک یافتم از آفتاب خود را. -پیسوز اندیشه را چه ت اوفتاد که برافراشتی؟ -تابان ترک یافتم از آفتاب خود را. (احمد شاملو) \|+\| نوشته شده توسط حمیدرضا در یکشنبه 1 شهریور1388 \|


	ناچار مرا بی توام خوش میدانند کاشکی ها را تصور کن که خیالات به قطره ای در پروازند و آنگاه که نگاه را پنهان دیدی دست را به بفشار که تو را گرمی خریدارم (حمیدرضا) \|+\| نوشته شده توسط حمیدرضا در یکشنبه 1 شهریور1388 \|


	تنها سفرم به نیش جان٬کنایه کناره نشینان را گذر کردم تا به دشنامی نرم٬سایبانی به نگون بختی خود افرازم کاش چشم دوختن را فرو بستنی بود!! تا سرآغازی از آن٬شروعی را پایان... من٬من را به خراباتی مستی که فراسوی دگرها٬ نشیب راه به پستی خار کند٬خار نمودم کاش را به دوش کشیدم٬وظیفه را فرزند نبود٬ من به ایثار جهان٬وادی این آبادی آوار کردم!! (حمیدرضا) \|+\| نوشته شده توسط حمیدرضا در چهارشنبه 28 مرداد1388 \|


	من نه آزادم فقدان تار٬هم آغوشی توا را پرده درید کاشکی های متداوم نعره های بی شک ضربه های بی انکار من نه آزادم٬اگرم دستی جاده را انکاریست به ردیفی درخت شکوفه های تبعیدی مانوس را عاقبت بر کدامین سفره خواهی دید؟ شکوه ها... (حمیدرضا) \|+\| نوشته شده توسط حمیدرضا در چهارشنبه 28 مرداد1388 \|


	قاعده گاه لحظه را به یاد٬جان میگیرند گاه کشته ای به لحظه جان می سپارند که این ملول ذهن بی تاب پیر زمان خواب را در خاطری دور دارد! (حمیدرضا) \|+\| نوشته شده توسط حمیدرضا در چهارشنبه 28 مرداد1388 \|


	سرآغاز اگر به تنهایی خود آواز سر دهم٬صدایت را توان بودن نخواهد بود پس خاموش به رستگاری میشوم تورا بودن٬سزاوار زیستن است مرا نبودن٬سزاوار نیستی پنجره ای دیگر٬پنجره ای دیگر٬پنجره ای دیگر (حمیدرضا) \|+\| نوشته شده توسط حمیدرضا در چهارشنبه 28 مرداد1388 \|